Τα χρυσαφένια λέπια του κροκόδειλου (Μαλβίνα Κάραλη)

Αναρτήθηκε από Utopia |0 σχόλια

"...Για τι θες να μιλήσουμε; Για τσάντες ή για άντρες; Μην απαντάς: Άντρες. Εσένα τι συνειρμό σού κάνει το λήμμα άντρας; Συγκεντρώνομαι. Άντρας είναι ένας, όταν είναι άντρας μου, λέω. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.
-Υπάρχουν εν τούτοις κι άλλα, μικρά και ανάξια, δευτερεύοντα χαρακτηριστικά που ορίζουν τον άντρα, με ειρωνεύτηκε (νομίζω) η γυναίκα.
-Αυτά δεν με αφορούν, αλλά αν θες...
Κατ' αρχήν ο άντρας καπνίζει και πίνει. Το έλεγε η γιαγιά μου, ήταν αλάνθαστη η γριά. Ύστερα δεν τον πιάνουν κότσο εκεί που πιάνουν εσένα. Σου λέει: "Άσε θα πάω εγώ να τους μιλήσω". Ακόμα και αν είναι ενάμιση μέτρο άντρας, πρέπει να σου δημιουργεί τη βεβαιότητα πως μπορεί και να τους δείρει στην εφορία.
...Ο άντρας πρέπει να έχει αντίληψη του κόσμου για να συνεχίζεις εσύ να ζεις ξέγνοιαστα. Αυτή είναι, ίσως, η πιο φεμινιστική αρχή. Κάθεσαι στο μπουντουάρ και κάνεις νύχι. Που εκείνη την ώρα τίποτε δεν θέλεις να σε διασπάσει. Ο σωστός άντρας έρχεται με τα χαρτιά από την τράπεζα και σου λέει: "Εδώ υπόγραψε. (Γιατί ξέρει και σωστά ελληνικά, δεν τον πήραμε τυχαία). Εδώ, παιδί μου, σου λέω, πάνω από τη γραμμούλα..." Εκείνη την ώρα -καταλαβαίνεις, δεν καταλαβαίνεις- σαν να σου δίνει ένα υποχθόνιο σήμα, ώστε να αρχίσεις να κάνεις γυναικεία: "πού να υπογράψω άντρα; Εδώ; Κάτσε να στεγνώσει πρώτο το νύχι, μην κάνω μουντζαλιά και δεν το παίρνουνε".
Τότε ο σωστός άντρας θα πει: "Άσε καλύτερα. Υπογράφω εγώ. Και θα γίνει πλαστογράφος... Το κάνει για να μην χαλάσεις το πεντικιούρ; Επειδή σε περνάει για τελείως ηλίθια; Επειδή αταβιστικά κάτι τον σπρώχνει;
Το συμπέρασμα είναι ένα: αυτή η κατάσταση σε βολεύει, γυναίκα. Άρα ο άντρας είναι ο σωστός. Βεβαίως, για να μη σε ξεγελάω, όλα αυτά τα πρακτικά μπορώ, αν ασκηθώ, να τα κάνω και μόνη μου. Αλλά είναι αυτή η άχαρη διανομή, η διανομή που ονειρεύτηκα; "Που προχωράς μέσα στο πλήθος, χλομή, γκρίζα γυναίκα, που κανείς δεν σε φροντίζει;" Σαίξπηρ, κουκλάκι μου...
..."Πήγαινε πιες νερό, δεν ήπιες όλη μέρα". Και μέσα σε αυτή την ατάκα συνόψισα τα πάντα... Διόλου πια με ενδιέφερε αν θα μου φέρει ποτέ λουλούδια και τσάντα από κροκόδειλο, το ίδιο κάνει. Μόνο εκείνο το "δεν ήπιες νερό όλη μέρα". Ήρθε και ακούμπησε πάνω στην άλλη του κουβέντα: "Σήμερα πρέπει να σε βγάλω στον ήλιο" - καταλήγω:
Αυτά είναι τα μόνα αληθινά δώρα και άντρας είναι αυτός που δεν σ' αφήνει να ξεραθείς... Να μαραθείς, είπα. Να ξεραθείς -είπε αυτή- και έχει διαφορά. Που ένα ποτήρι με νερό φτάνει για να την κάνει.
..."Άντρας είναι αυτός που σου διασφαλίζει μια τέτοια γυναικεία, προστατευμένη ζωή, ώστε αν χρειαστεί, να την αφηγηθείς στη μάνα σου, να μην ντραπείς, να μη σε λυπηθεί, να μην ανησυχήσει. Ιδίως να μην μπει στη λογική να σου φέρει αυτή εκείνο το ποτήρι το νερό που λέγαμε..."

Ιστορίες για το Χειμώνα (Τάσος Λειβαδίτης)

Αναρτήθηκε από Utopia |0 σχόλια

Ώσπου ένα πρωί ξυπνάς με την πεποίθηση ότι μες στον ύπνο σου βρήκες επιτέλους τον αληθινό προορισμό σου — ντύθηκα βιαστικά κι αποχαιρέτησα τους δικούς μου παίζοντας μια υπέροχη μελωδία πάνω στα κάγκελα του κρεβατιού, ώ, μη γελάτε γιατί τα πράγματα έχουν δυο όψεις κι εγώ προτιμώ την πιο συναρπαστική — και αδιάκοπα αυτή η αίσθηση ότι δεν μπορέσαμε να ζήσουμε ποτέτην αληθινή μας ζωή κι έμεινε για πάντα εκεί στα σκοτεινά
(γι' αυτό τα βράδια σωπαίνουμε κι αφουγκραζόμαστε το σκοτάδι) — ώ μελαγχολία του απείρου - ας σηκώσουμε το ποτήρι μας κι ας πιούμε εις υγείαν της συμπόνιας, γιατί δε θα γνωρίσει ποτέ ο ένας τον άλλον σαν τη μητέρα το ίδιο βράδυ που πέθανε ο πατέρας πήρε απ’ το συρτάρι κάτι κοριτσίστικες κορδέλες και τις έδεσε στα μαλλιά της για να δείξει ότι ο κόσμος δε χάθηκε ακόμα κι ότι ίσως έχουμε καιρό.
Άλλα ας αφήσουμε τις ελπίδες μας γι' αύριο κι ας κοιτάξουμε πίσω απ’ τον καναπέ, εκεί που συμβαίνουν τα μεγάλα γεγονότα όπως τα πρώτα μας δάκρυα — κι αργότερα έπρεπε να υποφέρω για να κρύβω τη μεγάλη αποστολή μου ώσπου στο τέλος αγάπησα κι αυτό το ωραίο δέντρο στον κήπο έτσι δεν ξέχασα ποτέ πως κάποιος πολύ σοβαρός λόγος με είχε
φέρει στη γη ενώ στο βάθος κάθε νύχτας μου υπάρχει ένα μυστικό που φοβάμαι να το ανακαλύψω. Υπερβολές, θα πείτε. Όμως γι' αυτό θα 'χουμε ιστορίες για όλο το χειμώνα.

Mad World....!!! (Ευχαριστώ, Αλίκη!!!!)

Αναρτήθηκε από Utopia |0 σχόλια

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους μου στέλνουν e - mail , γιατί: 1. Σταμάτησα να πίνω Coca Cola, αφού έμαθα ότι χρησιμοποιείται για να καθαρίζουν τους λεκέδες στα WC. 2. Σταμάτησα να καταναλώνω ότι είχαμε στο ψυγείο γιατί το σελοφάν και τα τάπερ έχουν ουσίες που σου τρώνε τα σωθικά. Πέταξα και το φούρνο μικροκυμάτων γιατί είχα μια βόμβα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. 3. Δεν πάω πλέον κινηματογράφο, για να μην κάτσω σε κάθισμα που ίσως να έχει καρφίτσα που φέρει τον ιό του AIDS. 4. Δεν αγοράζω πια από ντελικατέσσεν σπιτικά ντολμαδάκια της κυρά-Μαρίας από τότε που διάβασα ότι είναι της κονσέρβας και με δουλεύουν. 5. Μυρίζω άσχημα, αφού δεν βάζω πλέον αποσμητικό διότι ίσως μου προκαλέσει καρκίνο. Δεν λούζομαι γιατί φοβάμαι τις εγκεφαλίτιδες. 6. Δεν παρκάρω πλέον το αυτοκίνητό μου στα supermarkets, ούτε μετακινούμαι με το μετρό διότι ίσως κάποιος μου δώσει να δοκιμάσω κάποιο άρωμα ή μου βάλει σπρέι, για να με βιάσει ή/και ληστέψει αργότερα. 7. Δεν απαντώ το κινητό μου, διότι ίσως μετά μου πουν να πάρω σε κανένα παράξενο νούμερο και μου έρθει μετά ο λογαριασμός με κλήσεις σε Τζούνω στην Αλάσκα, Χαράρε ή Τιχουάνα. Από τότε μάλιστα που έμαθα ότι μπορεί κάποιος να σε παρακολουθεί, ακόμα και αν το έχεις κλειστό, στο σπίτι μιλάμε με σημειωματάκια. 8. Δεν πίνω πλέον ποτά από τενεκεδάκι, διότι φοβάμαι ότι ίσως μου προκαλέσουν κάποια ασθένεια διότι έμαθα ότι τα χρησιμοποιούν οι αρουραίοι για να κάνουν κακά επάνω τους. 9. Όταν βγαίνω έξω σε κάποιο κλαμπ, δεν κοιτάζω κανέναν, ακόμα και αν είναι ωραία γυναίκα, διότι ίσως μετά μου δώσει ναρκωτικά, με πάρει σε κάποιο ξενοδοχείο και μου βγάλει το συκώτι ή άλλο όργανο για να το πουλήσει στη μαύρη αγορά και ξυπνήσω σε μια μπανιέρα γεμάτη παγάκια. 10. Κατέθεσα όλες τις οικονομίες μου στον λογαριασμό της Αmy Bruce, που είναι άρρωστη στο νοσοκομείο, 7.000 περίπου φορές. Είναι αξιοθαύμαστο, αυτό το παιδί είναι 8 χρόνων από το 1995!!! 11. Δεν τρώω πια χάμπουργκερ στα Mc Donald's γιατί δεν είναι πραγματικό κρέας. 12. Δεν τρώω πια κρέας από τότε που είδα σε εκείνο το e-mail με τι ταΐζουν τα μοσχάρια και τις αγελάδες. Εννοείται ότι έκοψα και το γάλα αφού διάβασα ότι στα σούπερ μάρκετ πουλάνε, με μαιμουδιά, ληγμένο. Εννοείται ότι μετά το mail που έδειχνε ότι ποτίζουν τα λαχανικά με ακάθαρτα νερά, τα έκοψα και αυτά. 13. Από τα πολλά mails με τσόντες που λαμβάνω, γέμισα κόμπλεξ από τα μεγέθη των ανδρικών μορίων και τα καμασουτρικά που είδα..που ντρέπομαι πια να πηδήξω. 10. Έγραψα το όνομά μου περίπου 3.000 φορές σε μια λίστα για να σώσω ένα σπάνιο είδος σκίουρου και άλλες 34.967 για να επιστρέψουν οι Άγγλοι τα Ελγίνεια. 11. Έχω μαζέψει περίπου 3.000 χρόνια με κακή τύχη, 18 χρόνια σεξουαλικής ανικανότητας, οι δικοί μου έχουν αρρωστήσει βαριά 7.954 φορές, και έχω πεθάνει 67 φορές από τα chain letters που μου έστειλαν. Υ.Γ. ΑΝ ΔΕΝ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΝΩ Ε-ΜΑΙL ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 10 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΣΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 8.500.000 ΑΤΟΜΑ, ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 18:34 ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΕΝΑΣ ΑΡΑΠΗΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΥΣΤΑΚΙ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΚΑΙ ΘΑ ΠΗΔΗΞΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΑΣ.

Αν και αυτό κατά κάποιο τρόπο γίνεται ήδη...

Ι want you.... (Elvis Costello)

Αναρτήθηκε από Utopia |0 σχόλια

The road not taken (By Robert Frost)

Αναρτήθηκε από Utopia |0 σχόλια

Two roads diverged in a yellow wood,

And sorry I could not travel both

And be one traveler, long I stood

And looked down one as far as I could

To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,

And having perhaps the better claim,

Because it was grassy and wanted wear;

Though as for that the passing there

Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay

In leaves no step had trodden black.

Oh, I kept the first for another day!

Yet knowing how way leads on to way,

I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh

Somewhere ages and ages hence:

Two roads diverged in a wood, and I—

I took the one less traveled by,

And that has made all the difference.

Επίκτητος (Στωικός φιλόσοφος, 55 μΧ - 135μΧ)

Αναρτήθηκε από Utopia |1 σχόλια

Όλη η φιλοσοφία έγκειται σε δύο λέξεις, υπομονή και εγκράτεια.

Πρώτα μάθε την ερμηνεία όσων λες, και μετά μίλα. Όλες οι θρησκείες πρέπει να είναι αποδεκτές… γιατί όλοι οι άνθρωποι πρέπει να φτάσουν στο δικό τους παράδεισο με κάποιο τρόπο. Ελευθερία είναι το δικαίωμα να ζούμε όπως επιθυμούμε.

Πρόσεχε να αφήσεις πίσω σου τους γιους σου με καλές αρχές παρά με πολλά πλούτη., γιατί η ελπίδες εκείνων που ζουν ενάρετα είναι καλύτερες από τον πλούτο των αγνοούντων.

Αν κάποιος μιλήσει άσχημα για σένα και τα λεγόμενά του ισχύουν, διόρθωσε τον εαυτό σου. Αν είναι ψέματα, απλά γέλα. Μην πασχίζεις να αναγκάσεις τα πράγματα να γίνονται όπως τα θέλεις εσύ, να εύχεσαι να έρχονται όπως είναι πραγματικά, κι έτσι θα τα βρεις.

Δεν έχει σημασία το τι σου συμβαίνει, αλλά το πώς το αντιμετωπίζεις. Δε σε προσβάλει εκείνος που σε βρίζει ή σε προκαλεί, αλλά το γεγονός ότι εσύ θεωρείς προσβλητικά τα όσα λέει. Χρησιμοποίησε όσα έχεις με τον καλύτερο τρόπο που μπορείς, και αποδέξου τα υπόλοιπα όπως έρθουν.

Πρώτα σκέψου τι θα ήθελες να είσαι. Μετά κάνε αυτό που πρέπει να κάνεις.

Η ελευθερία δεν αποκτάται με το να απολαμβάνεις όλα όσα επιθυμείς, αλλά με τον έλεγχο όλων αυτών των επιθυμιών. Τι είναι η ελευθερία πέρα από το δικαίωμα να ζούμε όπως θέλουμε; Τίποτα περισσότερο από αυτό. Πρώτα μάθε ποιος είσαι, και μετά διαμόρφωσε τον εαυτό σου αναλόγως.

Τίποτα σημαντικό δε δημιουργείται από τη μία στιγμή στην άλλη. Αν μου πεις ότι θες ένα σύκο, θα σου απαντήσω πως απαιτείται χρόνος γι αυτό. Πρώτα πρέπει να ανθίσει το δέντρο, μετά να γίνει ο καρπός και μετά να ωριμάσει.

Κανένας δεν είναι ελεύθερος ή κύριος του εαυτού του.

Ο θεός μου εμπιστεύτηκε τον εαυτό μου.

The Colour of Me

Αναρτήθηκε από Utopia |0 σχόλια

When you are at peace, you are:

Giving and unselfish

When you are moved to act, you are:

Confident and optimistic

When you are inspired, you are:

Creative and productive

When your life is perfectly balanced, you are:

Connected to nature and the world

Your life's purpose is:

To change the world

Η Αγάπη

Αναρτήθηκε από Utopia |1 σχόλια

Σύμφωνα με το λεξικό: από το Λατινικό ‘amor’. Δυνατό συναίσθημα που μας οδηγεί στο αντικείμενο του πόθου μας. Προδιάθεση της ψυχής και της καρδιάς. Τρυφερότητα. Πάθος. Αποκλειστική συμπάθεια. Θεία χάρη.

Στην Καινή Διαθήκη: Γι αυτό η πίστη, η ελπίδα και η Αγάπη θα αντέξουν. Αυτές είναι οι τρεις σημαντικότερες και σημαντικότερη μεταξύ τους η Αγάπη। (προς Κορινθίους 13:13)

Στο Κοράνι: Και με Δικά του σημάδια δημιούργησε συντρόφους για ‘σας από εσάς τους ίδιους έτσι ώστε να βρείτε τη γαλήνη μαζί, και τοποθέτησε ανάμεσά σας Αγάπη και συμπόνια. (Κεφ. 30, στίχος 21)

Ετυμολογικά: οι Έλληνες είχαν τρεις λέξεις για να ορίσουν την Αγάπη: Έρως, Φίλος και Αγάπη। Έρως είναι η υγιής Αγάπη ανάμεσα σε δύο άτομα που δικαιολογεί την ύπαρξη και διαιωνίζει το ανθρώπινο γένος। Φίλος είναι το συναίσθημα που αποδίδουμε στους φίλους μας. Τέλος ‘’Αγάπη’’, που εμπεριέχει και τον Έρωτα και το Φίλο, ξεπερνάει την απλή συμπάθεια για κάποιον. Πρόκειται για την απόλυτη Αγάπη, την Αγάπη που κυριεύει εκείνους που τη νιώθουν.

Για τον Όσκαρ Γουάιλντ:
Κι όμως, ο καθένας σκοτώνει εκείνο που αγαπά

Κι αυτό ας το ακούσουν όλοι,

Κάποιοι το κάνουν με μια πικρή ματιά,

Κάποιοι με μια κολακεία,

Ο δειλός το κάνει με ένα φιλί.

Ο γενναίος με ένα σπαθί!

( Η Μπαλάντα της Φυλακής του Reading, 1898)

Σε ένα email: “Όσο η καρδιά μου ήταν δική μου, ποτέ δεν ξύπνησα με αγωνία, ποτέ δεν πέρασα ξάγρυπνη νύχτα. Από τότε που ερωτεύτηκα, η ζωή μου είναι μια σειρά από αγωνίες, απώλειες, σύγχυση. Πιστεύω πως ο Θεός, χρησιμοποιώντας την Αγάπη, κατάφερε να κρύψει την κόλαση στη μέση του παραδείσου.”

Σε μια επιστημονική εφημερίδα: Το 2000, ερευνητές του University College of London, εντόπισαν τα σημεία εκείνα του εγκεφάλου που δραστηριοποιούνται από την ρομαντική Αγάπη χρησιμοποιώντας φοιτητές που ισχυρίζονταν ότι ήταν τρελά ερωτευμένοι. Αρχικά κατέληξαν στο γεγονός ότι οι ζώνες που επηρεάζονταν από το συναίσθημα είναι πολύ μικρότερες από ότι είχαν φανταστεί, και είναι ίδιες με εκείνες που ερεθίζονται σε καταστάσεις ευφορίας, όπως όταν έχει γίνει χρήση κοκαΐνης, για παράδειγμα. Αυτό οδήγησε τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι η Αγάπη είναι παρόμοια με την εκδήλωση της φυσικής εξάρτησης που προκαλείται από τα ναρκωτικά.

Επίσης, χρησιμοποιώντας το ίδιο σύστημα σάρωσης του εγκεφάλου, μια ερευνήτρια του Rutgers University, καταλήγει ότι τρία χαρακτηριστικά της Αγάπης (το σεξ, ο ρομαντισμός και η αλληλεξάρτηση) ερεθίζουν διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου, και συμπέρανε επομένως, πως μπορούμε να αγαπάμε ένα άτομο, να θέλουμε να κάνουμε σεξ με ένα άλλο και να ζούμε με ένα τρίτο.

Ένας ποιητής είπε: Η Αγάπη δεν κατέχει τίποτα και δε θέλει να κατέχεται από κανέναν, γιατί είναι η ίδια αυτάρκης। (Ο Προφήτης – Khalil Gibran / 1883 – 1931)

Ταϊζω ένα μωρό (Οδυσσέας Ιωάννου) / Αναδημοσίευση από το http://www.protagon.gr/

Αναρτήθηκε από Utopia |0 σχόλια

Ταΐζω ένα μωρό. Ένα ζωικό κουβαράκι τεσσάρων μηνών, μονίμως γελαστό, ένα κουτάκι αγάπης, το δελφινάκι μου. Όταν το φιλάω δεν ξέρω πως κρατιέμαι και δεν του κόβω κομμάτια - ποτέ δεν θα μάθει ότι την αρτιμέλειά του την χρωστάει στη γενναία αυτοσυγκράτησή μου, στα αστείρευτα αποθέματά μου πειθαρχίας και αυτοέλεγχου…

Τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου ξαπλώνει στο κρεββάτι ανάμεσά μας. Ακούω τα πνευμόνια του, ανάσα την ανάσα γυμνάζεται στην ζωή και από γατί γίνεται άνθρωπος. Ένα μωρό είναι σαν το αναμμένο τζάκι, ποτέ δεν είναι ίδιο, ποτέ δεν θα πετύχεις το ίδιο σχήμα φωτιάς.

Ταΐζω ένα μωρό. Κι όλος ο κόσμος γίνεται στόμα. Βγάζει ήχους, σπέρματα λέξεων ωραίων, υγρούς ήχους, γεμίζει σιγά σιγά την θάλασσά του να ‘χει να δελφινοβολτάρει. Έχει και πατούσες. Αμέ! Ο Θεός να τις κάνει… Τα κλειδιά του σπιτιού είναι μεγαλύτερα… Παλεύει να κρατήσει το κεφάλι της όρθιο, κάθε μέρα και καλύτερα. Σκαρφαλώνει πάνω μου σαν σκίουρος που έχει πάρει L.S.D, γελάει συνέχεια. Τι γελάς ρε σαχλαμάρα;

Ταΐζω ένα μωρό. Ξέρω πως ποτέ δεν θα κάνω κάτι σημαντικότερο. Δεν μου ανήκει, δεν του ανήκω, η σχέση είναι καθαρή από την αρχή. Αλλά κάποιος πρέπει να κρατάει το μπιμπερό… Στα σπάνια κλάματά της μια χνουδωτή καμηλοπάρδαλη αποδεικνύεται πιο χρήσιμη από εμένα. Μόνο αυτή μπορεί να σταματήσει το κλάμα. Αρχίζω να έχω θέμα με την καμηλοπάρδαλη. Ή αυτή ή εγώ!

Μακάρι να αγαπήσει την θάλασσα και να θελήσει να της την μάθω. Μακάρι να αγαπήσει και να θελήσει να μου μάθει.
Βέβαια δεν έχω αυταπάτες. Τον βλέπω τον διάλογο να έρχεται
- Καλημέρα λουλούδι μου!
- Δεν μας χέζεις ρε πατέρα πρωί πρωί;

Ταΐζω ένα μωρό. Κι όλος ο κόσμος γίνεται γάλα.

Το Μολύβι

Αναρτήθηκε από Utopia |2 σχόλια

Ένα αγόρι παρακολουθούσε τη γιαγιά του να γράφει ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:

‘‘Γράφεις για αυτά που κάναμε; Είναι για ‘μένα η ιστορία σου;’’ Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει και είπε στον εγγονό της:

‘’Ναι, βέβαια, για ‘σένα γράφω, αλλά πιο σημαντικό ακόμα είναι το μολύβι το οποίο χρησιμοποιώ. Ελπίζω όταν μεγαλώσεις κι εσύ να είσαι κι εσύ σαν αυτό το μολύβι.’’

Παραξενεμένο το παιδί, κοίταξε το μολύβι. Δε φαινόταν και πολύ ιδιαίτερο.

‘’Μα αυτό το μολύβι μοιάζει με όλα τα μολύβια που έχω δει.’’

‘’Εξαρτάται από το πώς το βλέπεις. Έχει πέντε γνωρίσματα που, αν καταφέρεις να τα διατηρήσεις, θα σε κάνουν έναν άνθρωπο που θα έχει πάντα γαλήνη στη ζωή του.’’

‘’Πρώτο Γνώρισμα: Είσαι ικανός για εκπληκτικά πράγματα, αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς πως υπάρχει ένα χέρι που καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το ονομάζουμε Θεό και Εκείνος πάντα μας οδηγεί σύμφωνα με το θέλημά Του.’’

‘’Δεύτερο Γνώρισμα: Πότε πότε, πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά μετά, είναι πιο μυτερό και γράφει καλύτερα. Έτσι κι εσύ, πρέπει να μάθεις να υπομένεις κάποιους πόνους και λύπες, επειδή αυτά θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.’’

‘’Τρίτο Γνώρισμα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιήσουμε γόμα και να σβήσουμε οποιοδήποτε λάθος. Αυτό σημαίνει ότι το να διορθώνεις κάτι που έκανες δεν είναι κακό. Βοηθάει ώστε να μείνουμε στο δρόμο της δικαιοσύνης.’’

‘’Τέταρτο Γνώρισμα: Αυτό που πραγματικά μετράει σε ένα μολύβι δεν είναι το εξωτερικό ξύλο, αλλά ο γραφίτης που υπάρχει μέσα. Οπότε πάντα να προσέχεις αυτό που έχεις μέσα σου.’’

‘’Και τέλος, το πέμπτο γνώρισμα του μολυβιού: πάντοτε αφήνει ένα ίχνος. Έτσι ακριβώς, πρέπει να ξέρεις πως οτιδήποτε κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ένα ίχνος, οπότε πρόσεχε να έχεις σύνεση σε οτιδήποτε κάνεις’’.

Αναρτήθηκε από Utopia |0 σχόλια

Η Τέλεια Καρδιά

Αναρτήθηκε από Utopia |2 σχόλια

Η Τέλεια Καρδιά

Ένας νέος άνδρας στεκόταν στη μέση μιας μικρής πόλης, κομπάζ

οντας ότι έχει την πιο όμορφη καρδιά σε ολόκληρη την κοιλάδα.

Πλήθος μεγάλο μαζεύτηκε και όλοι θαύμασ

αν την καρδιά του, γιατί το δίχως άλλο, ήταν αψεγάδιαστη.

Αλλά τότε εμφανίσ

τηκε ένας γέρος μπ

ροστά από το πλήθος και είπε: ‘Η καρδιά σου δεν πλησιάζει καν την ομορφιά της δικής μου καρδιάς.’

Το πλήθος και ο νεαρός κοίταξαν την καρδιά του γέρου. Χτυπούσε δυνατά, μα ήταν γεμάτη ουλές. Υπήρχαν κομμάτια που έλειπαν , και άλλα κομμάτια που είχαν προστεθεί… μα δεν ταίριαζαν σωστά. Ο νεαρός κοίταξε την καρδιά του γέρου και γέλασε. ‘Πρέπει να αστειεύεσαι’, είπε.

‘Σύγκρινε την καρδιά σου με τη δική μου… εμένα είναι τέλεια και εσένα είναι γεμάτη

γρατζουνιές, ουλές και δάκρυα.’

‘Ναι’, είπε ο γέρος, ‘η δική σου φαίνεται αψεγάδιαστη… μα δε θα την άλλαζα ποτέ με τη δική μου. Βλέπεις, κάθε ουλή αντιπροσωπεύει εκείνους στους οποίους έδωσα την αγάπη μου. Αφαιρώ ένα κομμάτι της καρδιάς μου και τους τη δίνω… και μερικές φορές μου δίνουν κι εκείνοι ένα κομμάτι από τη δική τους καρδιά που γεμίζει τα άδεια σημεία της δικής μου, αλλά επειδή τα κομμάτια δεν είναι ίδια, υπάρχουν μέρη που περισσεύουν.

Μερικές φορές έχω χαρίσει κομμάτια της καρδιάς μου… και δεν έχω πάρει πίσω κανένα κομμάτι. Γι αυτό υπάρχουν και κάποια κενά σημεία. Όταν δίνεις αγάπη παίρνεις ρίσκο. Αν και αυτά τα κενά μου προξενούν πόνο, παραμένουν ανοιχτά και μου θυμίζουν την αγάπη που έχω ακόμα και για εκείνους τους ανθρώπους. Και ελπίζω κάποια μέρα να επιστρέψουν και να γεμίσουν τα κενά σημεία που περιμένουν. Βλέπεις τώρα πώς είναι η πραγματική ομορφιά;’

Ο νεαρός στεκόταν σιωπηλός με δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια του. Πλησίασε το γέρο, αφαίρεσε ένα κομμάτι από τη νέα, πανέμορφη καρδιά του και το προσέφερε στο γέρο.

Ο γέρος δέχτηκε το κομμάτι, το έβαλε σε ένα άδειο σημείο και αφαίρεσε ένα άλλο κομμάτι από τη δική του γέρικη, σημαδεμένη καρδιά, τοποθετώντας το στην πληγή της καρδιάς του νεαρού.

Ταίριαξε, αλλά όχι τέλεια, αφήνοντας κάποια σημεία να προεξέχουν. Ο νεαρός κοίταξε την καρδιά του, που δεν ήταν πια αψεγάδιαστη, αλλά ήταν πιο όμορφη από ποτέ, αφού η αγάπη από την καρδιά του γέρου τώρα ζούσε στη δική του.

Αναρτήθηκε από Utopia |0 σχόλια

Jason Mraz - I'm Yours

Αναρτήθηκε από Utopia |1 σχόλια

Το κομματάκι που τώρα τελευταία αγαπώ....

"Το δέντρο που έδινε" / ΣΕΛ ΣΙΛΒΕΡΣΤΑΪΝ

Αναρτήθηκε από Utopia |0 σχόλια

Μία φορά κι έναν καιρό ήταν μία μηλιά... και αγαπούσε ένα Αγοράκι.
Και κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους.
Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα. Παίζανε και κρυφτό...
Κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.
Και το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά... πάρα πολύ.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα πέρασαν τα χρόνια. Και το αγόρι μεγάλωσε. Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.
Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε:
«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου από κάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;»
«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα έχω εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».
Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί... και η μηλιά ήταν λυπημένη.
Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ’ τη χαρά της κι είπε:
«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».
«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι. «Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είπε. «Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;»
«Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά. «Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο».
Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά - καλά δεν μπορούσε.
«Έλα, Αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις»
«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω» είπε το αγόρι. «Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;»
«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά. «Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά...και να ‘σαι ευτυχισμένο».Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη... μα όχι πραγματικά.
Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.
«Λυπάμαι, Αγόρι», είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω... Δεν έχω μήλα».
«Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι.
«Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να κάνεις κούνια...»
«Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι.«Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις..»«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.
«Λυπάμαι», αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι... μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι...»
«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».
«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις. Έλα, Αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».
Και τπο αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Οι Εφτά Εαυτοί (The Seven Selves) / Χαλίλ Γκιμπράν, (Khalil Gibran)

Αναρτήθηκε από Utopia |0 σχόλια

Οι Εφτά Εαυτοί

Στην πιο ήσυχη ώρα της νύχτας, καθώς ήμουν ξαπλωμένος και μισοκοιμισμένος, οι εφτά εαυτοί μου κάθισαν μαζί και έτσι κουβέντιαζαν ψιθυριστά.

Ο Πρώτος Εαυτός:
Εδώ, σε αυτόν τον τρελό, κατοίκισα όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να κάνω τίποτα παρά να ανανεώνω τον πόνο του την ημέρα και να ξαναδημιουργώ την θλίψη του τη νύχτα. Δεν μπορώ να αντέξω άλλο την μοίρα μου, και τώρα επαναστατώ.

Ο Δεύτερος Εαυτός:
Η δικιά σου μοίρα είναι καλύτερη από την δικιά μου, αδελφέ, γιατί μου δόθηκε να είμαι ο χαρούμενος εαυτός αυτού του τρελού. Γελώ το γέλιο του και τραγουδώ τις χαρούμενες ώρες του, και με τριπλο-φτερωμένα πόδια χορεύω τις φωτεινότερες σκέψεις του. Εγώ θα έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια στην κουρασμένη μου ύπαρξη.

Ο Τρίτος Εαυτός:
Και εγώ ο από αγάπη κυριαρχούμενος εαυτός, ο φλεγόμενος πυρσός του αχαλίνωτου πάθους και των φανταστικών επιθυμιών; Εγώ ο αρρωστημένος από αγάπη εαυτός είμαι που θα έπρεπε να επαναστατήσει εναντίον αυτού του τρελού.

Ο Τέταρτος Εαυτός:
Εγώ, απ' όλους εσάς, είμαι ο πιο δυστυχισμένος, γιατί τίποτα δεν μου δόθηκε εκτός από απεχθές μίσος και καταστροφική αηδία. Εγώ είμαι, ο θυελλώδης εαυτός που γεννήθηκα στης μαύρες σπηλιές της Κόλασης, αυτός που θα έπρεπε να διαμαρτυρηθεί και να μην υπηρετεί αυτόν τον τρελό.

Ο Πέμπτος Εαυτός:
Όχι, εγώ είμαι, ο σκεπτόμενος εαυτός, ο φαντασιόπληκτος εαυτός, ο εαυτός της πείνας και της δίψας, αυτός που είναι καταδικασμένος να τριγυρνά χωρίς ξεκούραση ψάχνοντας άγνωστα και όχι ακόμα δημιουργημένα πράγματα· εγώ είμαι, όχι εσείς, αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω.

Ο Έκτος Εαυτός:
Και εγώ, ο εργαζόμενος εαυτός, ο θλιβερός εργάτης, που με υπομονετικά χέρια και γεμάτα λαχτάρα μάτια, κάνω τις ημέρες εικόνες και δίνω νέες και αιώνιες μορφές στα άμορφα στοιχεία - εγώ είμαι, ο μοναχικός, αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια σ' αυτόν τον ανήσυχο τρελό.

Ο Έβδομος Εαυτός:
Πόσο περίεργο που όλοι σας θα έπρεπε να επαναστατήσετε ενάντια σ' αυτόν τον άνθρωπο, επειδή ο καθένας σας έχει μια προκαθορισμένη μοίρα να εκπληρώσει. Α! να μπορούσα να ήμουν σαν κάποιον από εσάς, ένας εαυτός με προαποφασισμένη μοίρα! Αλλά δεν έχω καμία, είμαι ο κάνω-τίποτα εαυτός, αυτός που κάθεται στο άλαλο, κενό τίποτα και ποτέ, ενώ εσείς είστε απασχολημένοι να ξαναδημιουργείτε ζωή. Εσείς είστε ή εγώ, γείτονες, που θα έπρεπε να επαναστατήσω;

Όταν ο έβδομος εαυτός μίλησε έτσι, οι άλλοι έξι τον κοίταξαν με οίκτο και δεν είπαν τίποτα άλλο· και καθώς η νύχτα πύκνωνε ο ένας μετά τον άλλο έπεσαν για ύπνο τυλιγμένοι σε μια νέα και χαρούμενη υποταγή.

Αλλά ο έβδομος εαυτός παρέμεινε να κοιτά και να παρατηρεί το τίποτα, το οποίο βρίσκεται πίσω απ' όλα τα πράγματα.

- "Ο Τρελός"

The Seven Selves

In the stillest hour of the night, as I lay half asleep, my seven selves sat together and thus conversed in whisper:

First Self: Here, in this madman, I have dwelt all these years, with naught to do but renew his pain by day and recreate his sorrow by night. I can bear my fate no longer, and now I rebel.

Second Self: Yours is a better lot than mine, brother, for it is given to me to be this madman's joyous self. I laugh his laughter and sing his happy hours, and with thrice winged feet I dance his brighter thoughts. It is I that would rebel against my weary existence.

Third Self: And what of me, the love-ridden self, the flaming brand of wild passion and fantastic desires? It is I the love-sick self who would rebel against this madman.

Fourth Self: I, amongst you all, am the most miserable, for naught was given me but odious hatred and destructive loathing. It is I, the tempest-like self, the one born in the black caves of Hell, who would protest against serving this madman.

Fifth Self: Nay, it is I, the thinking self, the fanciful self, the self of hunger and thirst, the one doomed to wander without rest in search of unknown things and things not yet created; it is I, not you, who would rebel.

Sixth Self: And I, the working self, the pitiful labourer, who, with patient hands, and longing eyes, fashion the days into images and give the formless elements new and eternal forms-it is I, the solitary one, who would rebel against this restless madman.


Seventh Self: How strange that you all would rebel against this man, because each and every one of you has a preordained fate to fulfil. Ah! could I but be like one of you, a self with a determined lot! But I have none, I am the do-nothing self, the one who sits in the dumb, empty nowhere and nowhen, while you are busy re-creating life. Is it you or I, neighbours, who should rebel?

When the seventh self thus spake the other six selves looked with pity upon him but said nothing more; and as the night grew deeper one after the other went to sleep enfolded with a new and happy submission.

But the seventh self remained watching and gazing at nothingness, which is behind all things.


- "The Madman"